Men avtoservisda ishlayman. Sakkiz yildan beri. Kichkina ustaxona, ikki ko‘targich, devorda osilgan kalitlar, pol beton, hamma joyda moy hidi — hatto uyga borganda ham kiyimimdan keladi, xotinim aytadi «seni ko‘chada tanishsa bo‘ladi, moy hidi bilan». Ish kuni ertalab sakkizda boshlanadi, kechqurun yettida tugaydi, lekin ko‘pincha kech qolaman, chunki mijozlar keladi, «aka, bir qarab qo‘ying, uzoq yo‘lga chiqaman» deydi, men esa rad eta olmayman. Qo‘lim doim yog‘, yuzim charchagan, ko‘zlarim chiroqdan qizargan. Smena tugagach, ustaxonaning orqasidagi kichkina xonaga kirib, qo‘limni yuvaman, choynakni qo‘yaman, stolga non, kolbasa, ba’zan xotinim solib bergan tuxum qo‘yaman. O‘sha payt — mening kunimdagi eng tinch daqiqalar. Telefonni ochaman, hech narsa qilmayman, shunchaki o‘tiraman.
O‘tgan oy bizning ustaxonaga yangi yigit keldi, ismini aytmayman, lekin u juda gapdon. Bir kuni tushlikda telefonini ko‘rsatib dedi: «Aka, men shu yerdan o‘ynayman, sizga ham ko‘rsataman». Men avvaliga kulib yubordim — «aka, mening qo‘lim moy, ko‘zim charchagan, menga o‘yin kerak emas» dedim. Uñòàñòà turib oldi. «Aka, siz kechqurun o‘sha xonada yolg‘iz o‘tirasiz, choy ichasiz, telefonga qaraysiz. Bir sinab ko‘ring, hech narsa yo‘qotmaysiz». Oxiri rozi bo‘ldim — faqat sinash uchun. U menga bitta maslahat berdi: «Avval promokodni tekshiring, vavada promokod bugun deb yozilgan joylar bor, o‘sha kod bilan boshlang». Men «xo‘p» dedim, lekin uning gapiga unchalik ishonmadim. Kechqurun uyga bordim, choy ichdim, yotdim.
Ertasi kuni smena tugagach, orqadagi xonaga kirdim, qo‘limni yuvdim, choynakni qo‘ydim, stolga non va kolbasa qo‘ydim. Telefonni ochdim. Yigit bergan manzilga kirdim. Ichkariga kirganimda birinchi navbatda interfeysga qarab qoldim — hamma narsa o‘zbek tilida, yozuvlar katta, ranglar jim, ortiqcha shovqin yo‘q. Men bunday saytlarni tasavvur qilgandim: yaltiroq, tugmalar hamma joyda, har tomondan ovoz. Bu esa boshqacha edi. Men sekin o‘qib chiqdim, qoidalarni ko‘rdim, keyin o‘zimga qarab qo‘ydim: aka, sen sakkiz yildan beri moy bilan ishlaydigan odamsan, kechqurun charchagan holda o‘yinga berilib ketma. Lekin baribir ro‘yxatdan o‘tdim. Sababi — yigit aytgan promokodni sinab ko‘rishni xohladim, vavada promokod bugun deb yozilgan joyni topdim va kodni kiritdim. Men uchun bu muhim edi, chunki men tekinga hech narsa olmaydigan odamman, lekin kod bilan boshlasam, hech bo‘lmasa o‘z pulimni xavf ostiga qo‘ymayman.
Birinchi kunlar faqat kuzatdim. Qanday o‘yinlar bor, qanday tugmalar bor, pul qanday kiritiladi — hammasini sekin o‘rgandim. Keyin bir kuni kechqurun, ustaxona jim bo‘lgach, ozgina pul kiritib ko‘rdim. Ko‘p emas, o‘ylab qo‘yganimdan ham kam. O‘yinlar oddiy ko‘rindi, ayniqsa raqamlar va kartalarga asoslanganlari. Men o‘ynay boshladim, lekin o‘zimni tutdim — yutqazsam to‘xtadim, yutsam ham darhol chiqib ketdim. Bir hafta shunday o‘tdi, hech qanday katta voqea bo‘lmadi. Keyin bir kuni kechqurun, uyga ketayotganimda, mashinam yo‘lda qolib qoldi. Kapotni ochdim, qorong‘ida fonarcha bilan qaradim — akkumulyator o‘lgan. Men usta bo‘lib, o‘z mashinamni yo‘lda tuzata olmadim. Kulgi. Ikki soat kutdim, keyin qo‘shnim keldi, tortib uyga olib ketdi. O‘sha kechasi uyga kirib, charchagan holda divanga cho‘kdim, telefonni ochdim, o‘yinni davom ettirdim. Bu safar o‘zimni tuta olmadim — ketma-ket uch marta yutqazdim. Avvaliga kuldim, keyin jahl chiqdi, keyin o‘zimni ahmoq his qildim. Telefonni divanga tashladim, oshxonaga bordim, suv ichdim. Xotinim uxlab yotardi, men uning yoniga bormadim, deraza oldida uzoq turdim. Nima uchun? Bilmayman. Balki charchoq, balki uyat.
Ertasi kuni ertalab xotinim uyg‘onib, oshxonaga kirdi. Men stolda o‘tirib, choy ichayotgan edim. U menga qaradi, keyin dedi: «Kecha nima bo‘ldi? Sen kech kirding, yuzing boshqacha». Men «mashina buzildi» dedim. U jim qoldi, keyin dedi: «Mashina emas. Sen bir haftadan beri kechqurun telefon bilan o‘tirasan, men ko‘ryapman. Ayt, nima gap?» Men unga hammasini aytdim — yigit, promokod, o‘yin, yutqazish, o‘zimni ahmoq his qilishim. U eshitdi, kuldi, keyin dedi: «Sen sakkiz yildan beri moy bilan ishlaysan, qo‘ling doim yog‘, lekin hech qachon shikoyat qilmagansan. Agar biror narsa senga yomon ta’sir qilsa, tashla. Agar yaxshi ta’sir qilsa, chegarani bil.» Bu gap menga tegdi. Men o‘sha kuni o‘zimga qoida qo‘ydim: faqat smena tugagach, faqat ozgina pul, va hech qachon yutqazganimdan keyin davom etmayman.
Keyingi hafta men ilovani telefonga o‘rnatdim — aynan o‘sha promokodni kiritgan joydan, ya’ni vavada promokod bugun deb yozilgan manzildan, chunki endi menga uyda ham, ustaxonada ham kerak bo‘ldi. Bir kuni smena tugagach, orqadagi xonaga kirdim, qo‘limni yuvdim, choynakni qo‘ydim, stolga non qo‘ydim. Ilovani ochdim va omadim keldi — katta summa emas, lekin o‘ylaganimdan ko‘proq. Men darhol chiqib ketdim, telefonni qo‘ydim, choynakdan choy quydim va derazadan tashqariga qaradim. Tashqarida qorong‘i edi, ko‘chada mashinalar ovozi eshitilardi, va men o‘zimni tinch his qildim. Uyga qaytib, xotinimga aytdim. U kuldi va dedi: «Xo‘p, endi shu pulga o‘zingga yangi asboblar to‘plami olib ber, eskilari bilan qiynalib yuribsan.» Men rozi bo‘ldim. Ertasi kuni asboblar to‘plamini oldik. Ustaxonada ishlash osonlashdi, qo‘lim kamroq charchaydi.
Endi o‘ylab qarasam, bu hikoya pul haqida emas. Bu charchagan ustaning o‘zini qayta topishi haqida. Men hech kimga «boy bo‘ldim» demayman, chunki boy bo‘lmadim. Men shunchaki o‘zimga bir yo‘l topdim — ozgina, ehtiyotkorlik bilan, chegarani bilgan holda. Va men buni o‘sha kuni tushundim, xotinimning gapi bilan. Agar siz ham mendek charchagan bo‘lsangiz, bir narsani biling: hamma narsa o‘zingizni tutishda. Men o‘zimni tutdim, va shu bilan qanoatlanaman. Bugun ertalab yana ustaxonaga keldim. Qo‘limni yuvdim, choynakni qo‘ydim, ishga tushdim. Hayot shunday — sekin, tartibli, va men shuni yaxshi ko‘raman.
Äëÿ òîãî ÷òîáû ðàçìåùàòü ñîîáùåíèÿ â ôîðóìå âàì íåîáõîäèìî àâòîðèçîâàòüñÿ
